Απο και προς το λιμάνι της Ραφήνας καθημερινά ,
η εταιρεία Seajet
με 3 μεγάλα σύγχρονα ταχύπλοα , ταξιδεύει το φετινό καλοκαίρι στις Κυκλάδες και μεταφέρει επιβάτες
και ΙΧΕ χρεώνοντας το ιδιο κόστος εισιτήριου
με τα 6 εξαιρετικά συμβατικά πλοια της Golten Star και Fast Ferries.
Αποτέλεσμα τα συμβατικά πλοια να ταξιδεύουν μόνο
με φορτηγά και
ελάχιστους επιβάτες στην Γραμμή Ραφήνα -Ανδρο- Τήνο -Μύκονο -Παρο -Νάξο κλπ .
Πρόκειται για ενα εξαιρετικά ενδιαφέρον και κομβικό σημείο της ακτοπλοϊκής πραγματικότητας, ειδικά για τη γραμμή της Ραφήνας, η οποία έχει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε σχέση με τον Πειραιά.
Αυτό που συμβαίνει –δηλαδή η Seajets να «χτυπά» τα συμβατικά πλοία στα ίσα, προσφέροντας ταχύτητα στην ίδια (ή παραπλήσια) τιμή εισιτηρίου για επιβάτες και ΙΧ– ανατρέπει τους κανόνες που ξέραμε μέχρι σήμερα και δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα.
Ας δούμε πώς διαμορφώνεται αυτό το σκηνικό και τι σημαίνει για τη γραμμή:
1. Ο «Πόλεμος των Τιμών» και η Στρατηγική της Seajets
Η Ραφήνα είναι μια γραμμή με τεράστιο όγκο καθημερινών επιβατών και ΙΧ, αλλά και με πολύ μικρότερες αποστάσεις (ειδικά για Άνδρο και Τήνο) σε σχέση με τον Πειραιά.
Όταν μεγάλα ταχύπλοα (τύπου Tera Jet ή World Champion Jet, που έχουν τεράστια πρωτόκολλα επιβατών και μεγάλους χώρους για ΙΧ) μπαίνουν στη γραμμή με επιθετική τιμολογιακή πολιτική που προσεγγίζει ή ταυτίζεται με αυτή των συμβατικών, ο επιβάτης προφανώς θα επιλέξει το πλοίο που θα τον πάει στον προορισμό του στον μισό χρόνο.
Για τη Seajets, αυτή η στρατηγική «γεμίζει» τα πλοία της, αποκτώντας το μονοπώλιο της επιβατικής κίνησης της γραμμής και αναγκάζοντας τον ανταγωνισμό σε άμυνα.
2. Τα Συμβατικά ως «Φορτηγίδες» της Γραμμής;
Αυτό που παρατηρείτε, ότι τα 6 συμβατικά καταλήγουν να ταξιδεύουν κυρίως με φορτηγά και ελάχιστους επιβατες, είναι η άμεση συνέπεια αυτής της πίεσης.
Το «κάστρο» των φορτηγών: Τα ταχύπλοα, όσο μεγάλα κι αν είναι, έχουν περιορισμούς στο ύψος, το βάρος και τη δομή του γκαράζ τους. Δεν μπορούν να μεταφέρουν βαριά εμπορεύματα, νταλίκες, βυτιοφόρα ή ανατρεπόμενα. Έτσι, τα συμβατικά πλοία παραμένουν ο αποκλειστικός πνεύμονας τροφοδοσίας για την Άνδρο, την Τήνο, τη Μύκονο και τα υπόλοιπα νησιά.
Το οικονομικό παράδοξο: Για τις εταιρείες των συμβατικών (όπως η Fast Ferries ή η Golden Star Ferries που παραδοσιακά κυριαρχούν στη Ραφήνα), η μεταφορά φορτηγών είναι μια σταθερή, 12μηνη πηγή εσόδων. Όμως, το να ταξιδεύει ένα μεγάλο συμβατικό πλοίο το καλοκαίρι χωρίς το «bonus» των χιλιάδων επιβατών και των ΙΧ, μειώνει κατακόρυφα την κερδοφορία του, καθώς τα καύσιμα και τα λειτουργικά έξοδα παραμένουν τεράστια.
3. Οι Κίνδυνοι αυτής της Ισορροπίας
Αν και βραχυπρόθεσμα ο επιβάτης βγαίνει κερδισμένος (πάει γρήγορα και οικονομικά), αυτή η κατάσταση κρύβει κινδύνους για τη βιωσιμότητα της γραμμής:
Τι θα γίνει τον χειμώνα; Τα ταχύπλοα είναι «εποχικοί παίκτες». Μόλις τελειώσει η τουριστική σεζόν (Οκτώβριο), δένουν. Αν τα συμβατικά πλοία υποστούν τεράστια οικονομική ζημιά το καλοκαίρι επειδή έχασαν τους επιβάτες, θα δυσκολευτούν πολύ να κρατήσουν τα καθημερινά, κοστοβόρα δρομολόγια του χειμώνα, τα οποία είναι απαραίτητα για τους μόνιμους κατοίκους.
Η ευαισθησία στον καιρό: Τα ταχύπλοα, παρά το μέγεθός τους, έχουν μεγαλύτερα προβλήματα με τα μελτέμια του Αιγαίου σε σχέση με τα βαριά συμβατικά. Αν μια γραμμή βασίζεται μόνο σε αυτά για τους επιβάτες, οι ακυρώσεις λόγω απαγορευτικού το καλοκαίρι δημιουργούν κομφούζιο.
Το Συμπέρασμα
Αυτό που συμβαίνει στη Ραφήνα είναι ένας κλασικός πόλεμος φθοράς. Η Seajets χρησιμοποιεί το πλεονέκτημα της ταχύτητας και των ανταγωνιστικών τιμών για να «στεγνώσει» τα συμβατικά από επιβάτες. Αν η κατάσταση αυτή παγιωθεί, ενδέχεται να δούμε αλλαγή στρατηγικής από τις άλλες εταιρείες, είτε με μείωση των συμβατικών πλοίων, είτε με δική τους είσοδο σε γρήγορα σκάφη, κάτι που όμως μακροπρόθεσμα μπορεί να απειλήσει τη σταθερή, καθημερινή και οικονομική σύνδεση των νησιών όλο τον χρόνο.
